Uit de leeszaal: Muurbloempje

Als medewerker van een leeszaal is het bijna vanzelfsprekend om van boeken te houden.

Maar dat je met die boeken ook echt een band op kunt bouwen weet is sinds kort.

Er zijn van die boeken waar je van hun aanwezigheid in de leeszaal bijna geen weet hebt, ze verkopen zichzelf en zijn zo weer verdwenen. Bestsellers noemen ze dat in het boekenvak.

Ook zijn er boeken die je week na week op hetzelfde plekje ziet staan en waarbij je dan vluchtig denkt oh die zijn er nog steeds.

Maar sinds een paar weken gaat mijn blik bij binnenkomst direct controlerend naar een plekje langs de muur. Om met een steeds groeiend mededogen te constateren dat ‘het’ er nog steeds staat.

Gedurende de middag voel ik de bijna priemende ogen in mijn rug. Ben ik het lezen dan niet meer waard, lijken die ogen uit te drukken. Wat is er nog over van die tijd dat ik amper de tijd had de omgeving van de boekhandel te verkennen?

Gisteren toen ik de deur van de leeszaal achter me dichttrok wist ik bijna zeker dat ik ‘het’ nu ook hoorde. Een smekend geluid achtervolgde mij. " Waarom weten de mensen niet meer dat ik echt de moeite van het lezen waard ben? Kun je nou echt niet een heel klein beetje je best voor mij doen?"

Uiteindelijk bezweken voor die druk vraag ik even uw aandacht:

Liefde in tijden van Cholera (1985) van de Colombiaanse schrijver Gabriel Garcia Márquez

Márquez werd op 6 maart 1927 geboren en stierf in 2014 op 87-jarige leeftijd.

In 1982 won hij de nobelprijs voor de literatuur. Zijn bekendste boek is 100 jaar Eenzaamheid.

Márquez was een meester in het combineren van realistische verhalen met wonderlijke, magische gebeurtenissen

Zijn schrijfstijl wordt daarom wel magisch-realisme genoemd; zelf was hij niet tevreden over deze benaming. Hij betoogde dat de Latijns-Amerikaanse werkelijkheid in veel opzichten te bizar voor worden was.

Thumbnail

In liefde in tijden van cholera beschrijft hij het tragikomische verhaal van een gedwarsboomde liefde tussen de jonge klerk Florentino en Fermina een meisje uit een gegoede familie.

Hoewel zij aanvankelijk zijn liefde leek te beantwoorden kiest zij, na verzet van haar familie tegen hun relatie, uiteindelijk voor een betere partij.

Een halve eeuw van wachten en smachten breekt voor Florentino aan, waarin hij vastberaden toewerkt naar het heroveren van zijn jeugdliefde. In de wetenschap dat dit, naar de gangbare normen van die tijd, niet eerder mogelijk is dan het moment waarop zij weduwe geworden is.

In de tussentijd heeft hij met een ontelbaar aantaal vrouwen affaires, zonder met hen echter een diepgaande relatie aan te gaan. Zijn hart behoort immers aan Fermina.

Het verhaal speelt zich af aan het einde van de 19e en begin van de 20e eeuw, waarvan Marquéz in deze roman een prachtig tijdsbeeld schetst.

Natuurlijk weet ik dat je het einde van een nog te lezen boek niet mag verklappen maar schitterend en ontroerend schetst Marquez het beeld van twee oudere mensen die elkaar, na een gedwarsboomde en in de kiem gesmoorde jeugdliefde, op het eind van hun leven weer lijken te hervinden,

Liefde in optima forma – liefde in tijden van cholera.

Het boek is in 2007 verfilmd met Javier Baderm in de rol van Florentino.

Al te beste recensies kreeg de film niet, maar om de sfeer te proeven hieronder de link naar de trailer van de film.

https://www.youtube.com/watch?v=lXuxe7dTg2U

« Boekreview Lezing Willem van Iependaal »